یک شب یا همیشه؟
حکایت، حکایت یک شب است، نگاه همه ی ما به این شب یک نگاه خاص و بدون هر سود و منفعت شخصی است. شبی که ما در ابتدا با خودمان و بعد هم با خدای خودمان روبرو می شویم. منظورم شب قدر است.
شب قدر یعنی همان شبی که طبق آیات و احادیث و روایات گفته شده که شبی با ارزش و با اهمیت است چرا که بزرگترین نعمت و هدیه ی الهی بر زمین نازل شد و عشق الهی بر بشریت کامل شد.
و این شب می تواند به نوعی نماد و نشانه ی و قطره ای باشه از اقیانوس بی کران عشق و علاقه ی ربوبی به جنس بشر!
شب قدر همیشه با دعا ها، نیایش ها، الهی العفوها، ذکرها، نمازها و در کل خلوص نیات آدم های زیادی بر گزار می شود و چون همه ی این نیایش ها و دستان رو به آسمان همه یک حرف را می زنند و همه درخواست تحول و تغییر سرنوشت و بخشیده شدن گناه ها، ناآگاهی ها و نادانی های گذشته ی انسان را دارند بی شک فضایی در این شب بوجود می آید که خالی از هر گونه انرژی منفی و پر از نور و شور و شعور پروردگار خواهد بود.
پس نتیجه ی این شب آمرزش گناه ها و آرامشی نسبی برای هر کسی خواهد شد. در این شب همه به نوعی حضوری ملکوتی بر زمین دارند.
شب قدر دعا می کنیم تا گناهانمان بخشوده شود. و از فضل پروردگار بخشوده هم می شود چرا که شب عشق الهی است، اما ما غافلیم از اینکه بزرگترین گناهمان بخشیده نخواهد شد، اگر در صدد جبرانش بر نیاییم.
بزرگترین گناه انسان ناآگاهی است، این است که می داند گناهکار است اما هیچگاه به سوی منشاء گناه نمی رود تا شناساییش کند، هیچ گاه در صدد کشف، شناخت و مقابله با عامل گناه بر نمی آید و این خود گناه کبیره ی ماست.
گناه یعنی عدم شناخت خصوصیات نفس. و عدم شناخت خصوصیات نفس یعنی عدم کنترل ومدیریت حضور مواج نفس و این یعنی طغیان و سر کشی نفس، یعنی غلیان درونی که با لغزش عقل و حس و رفتار آدمی برابر خواهد بود.
زمانی که ما ندانیم نفسمان کجا پیش پیش می رود و همه چیزمان را کنترل می کند پس سعادتمندی چگونه حاصل خواهد شد؟ زمانی که ما در کنترل نفس باشیم چگونه زندگی در کنترل ما قرار خواهد گرفت؟
نفس تشنه است. تشنه ی بازی است، نفس کودک است و نابالغ. در هر زمینه و هر موضوعی به شکلی هماهنگ سرک می کشد.
نفس سر منشاء همه ی رفتار ها و ذهنیات بد اخلاق بشریت است البته در زمانی که در کنترل نباشد.
و اما شب قدر، در این شب همه چیز نو می شود. نگاه خداوند ، فرشتگان، و کاینات به انسان عوض می شود اما فردای شب قدر عوض نمی شود و همه چیز همانند گذشته می شود و دوباره تمام عادت ها و افکار و رفتار ها به صورت ناخودآگاه در می آید . چرا که در هنگام درد ما به دنبال مسکن و التیام بخشی می رویم که فقط درد را فراموش کنیم غافل از اینکه این درد می تواند اسباب نابودی و ریشه کن شدنمان باشد.
پس باید از یک شب فراتر رفت. باید فردای شب قدر نیز روز قدر باشد. و به همین منوال شب ها و روز های قدر ادامه یابد تا این فضای با قدر و ارزشمند همیشه پایدار بماند و در این صورت ثروت های مادی و معنوی، آرامش و زندگی سالم و رویایی بر وجود مقدس شما جاری خواهد شد.
هر شبتان شب قدر باد.

نویسنده : رضا خزایی - دانش آموخته دوره‌های سه گانه مهندسی تحول و تعالی